• Short stories

    Ξημέρωμα Κυριακής

    Τωρα η ώρα είναι 5. Οι θορυβοι που με ανταμώνουν είναι συγκεκριμένοι. Το ψυγείο που φανερώνει ότι ζει και καταψύχει, ένα λεωφορείο που πατάει φρένο. Το φαντάζομαι με λιγοστούς επιβάτες με πρησμένα μάτια. Τους βλέπω που κάθονται μακριά ο ένας από τον άλλον, να κοιτούν μπροστά να νιώθουν τη μάχη της υγρασίας με τον κλιματισμό. Πού και πού κάποιο νιαούρισμα κι ένα κουνούπι που γυρίζει στο δωμάτιο και με αναγκάζει να διακόψω τη ζωή προσπαθώντας να σβήσω το σημάδι από τον αστράγαλό μου με τα νύχια μου. Ξημέρωσε Κυριακή κι η ζωή κυλάει όπως συνήθως. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει. Έχω μία μηχανική κούραση στο εσωτερικό των ποδιών μου, στην…

  • Short stories

    Αντανάκλαση

    Μια διάφανη μεμβράνη χωρίζει δύο πραγματικότητες. Τη δική μου και τη δική του. Μια γυάλινη σφαίρα, ένα κάτοπτρο που κάνει δύο κόσμους να απέχουν, να πορεύονται ξυστά, δίπλα κι όμως ν’ απέχουν. Και μια ανάμνηση είναι αυτό που μένει να συνδέει αυτές τις ατέρμονες ζωές. Μία ανάμνηση θολή, αλλοιωμένη, πρωινή που πλημμυρίζεται από τις ακτίνες του ηλίου. Έτσι όπως διαπερνούν το τζάμι διαθλώνται σε διάφανες χρωματιστές ακτίνες. Μοιάζουν με ανεπαίσθητα ουράνια τόξα που μόνο ένα ονειροπόλος σαν κι εμένα θα μπορούσε να τα δει. Κι εκείνος πίσω από το τζάμι. Ποιος να ξέρει τι βλέπει εκείνος. Τον παρατηρώ με την άκρη του ματιού μου που κοιτάζει αφηρημένα έξω από το…

  • The reading effect

    Η επιστροφή του Τζόζεφ Κόνραντ

    Ο Άλβαν Χέρβεϋ ένας καθωσπρέπει μεγαλοαστός αποβιβάζεται από το τρένο του σ’ ένα σταθμό του Ουέστ Εντ και ανεβαίνει βιαστικός τα σκαλιά μες στο πλήθος. «Ήταν σαν να φορούσαν σχεδόν όλοι στολή. Τα αδιάφορα πρόσωπα, αν και διαφέρανε μεταξύ τους, είχαν κάποια συγγένεια, λες και μια ομάδα αδελφών αποφάσισαν με σύνεση, αξιοπρέπεια, αηδία ή πρόβλεψη, να αγνοήσουν ο ένας τον άλλον». Άνθρωποι βιαστικοί σαν να «δραπετεύουν […] από κάτι ύποπτο και αθέατο, κάτι σαν την αλήθεια ή την πανούκλα». Αυτή τη μέρα στα πέντε χρόνια που είναι παντρεμένος επιστρέφει λίγο νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως στη συζυγική του εστία. Το ζεύγος ζει μια υποτιθέμενη υπέροχη ζωή μέσα σε πλαίσια, σχήματα, συνήθειες,…

  • Short stories

    Πατάτες τηγανητές το βράδυ

    Έχω αυτήν την εικόνα μου στο παλιό μας σπίτι, στην αυλή. Είναι καλοκαίρι, μεσημέρι και κάθομαι στην μπροστινή αυλή στο πεζούλι. Η μαμά μου σκουπίζει μέσα κι έχει ανοιχτή την πόρτα. Το πατάκι – περίεργο δεν είναι, θυμάμαι ακόμα το πατάκι – είναι γυρισμένο μισό ανάποδα, έτσι που μπορώ να δω το από πάνω μαλλιαρό μέρος και το από κάτω που είναι επίπεδο. Είμαι σίγουρα πολύ μικρή, λιγότερο από τεσσάρων χρονών. Νομίζω ότι φοράω ένα λευκό φόρεμα με κρόσσια και λίγο πριν χοροπηδούσα ανάμεσα στα δύο πεζούλια που ενώνουν τη δική μας αυλή με εκείνη της γιαγιάς μου. Κάθομαι εκεί λοιπόν, στο πεζούλι και περιμένω να τελειώσει η μαμά μου…

  • Short stories

    Το γλυκό του Δούναβη

    Εκείνον τον Σεπτέμβρη είχα μία πόλη που έτρεχε γύρω μου. Έναν βηματισμό που με οδηγούσε από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι. Στην καρδιά της Αθήνας και σ’ εκείνο το αεράκι που σε κάνει να ελπίζεις σ’ έναν βηματισμό πιο γρήγορο, πιο χαρούμενο. Που σε κάνει να ελπίζεις ότι προχωράς… Με τον Μάριο βγήκαμε για πρώτη φορά πριν μία εβδομάδα περίπου. Άντε πάλι να ξανασυστήνεσαι,  άντε πάλι μηνύματα και τηλέφωνα και ραντεβού, άντε πάλι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Άντε πάλι. Πριν ακόμα μπω στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου, ένιωθα τόσο κουρασμένη απ’ αυτό το άντε πάλι. Άντε πάλι λοιπόν και ραντεβού στο Θησείο στις 9 ακριβώς. Τόσο κλισέ, τόσο ίδιος.…

  • Short stories

    Ένα ευτυχισμένο τέλος

    Κι αν περίμενε κανείς για ένα ευτυχισμένο τέλος θα έκανε λάθος. Το λάθος γραφόταν στις ακτίνες που έπεφταν στους λευκούς τοίχους και τους χρωμάτιζαν με ένα είδος ανεμελιάς και αισιοδοξίας. Το λάθος γραφόταν στα πρωινά που συναντιούνταν πρόσωπο με πρόσωπο και δε μιλούσαν. Το λάθος γραφόταν πάνω από το τραπέζι αυτών των δύο ανθρώπων. Ο Εκείνος καθόταν σκυφτός στη μία άκρη και ο Άλλος στην άλλη. Καμία σημασία δεν είχε αν ο Εκείνος φορούσε ένα φθινοπωρινό σακάκι, ένα γαλάζιο πουκάμισο και ένα μπλε υφασμάτινο παντελόνι κι αν ο Άλλος φορούσε ένα λεπτό ανοιξιάτικο φόρεμα. Καμία σημασία δεν είχε αν ο καλοκαιρινός αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο κι ανακάτευε για…

  • The reading effect

    Επιστροφή στη Ρενς του Ντιντιέ Εριμπόν

    Ανέκαθεν πίστευα ότι κάθε βιβλίο έχει τον δικό του χρόνο που πρέπει να διαβαστεί κι έρχεται στη ζωή του αναγνώστη την κατάλληλη στιγμή όταν εκείνος το χρειάζεται. Η Επιστροφή στη Ρενς ήρθε στη δική μου ζωή σε μία περίοδο ενδοσκόπησης, σε μια περίοδο επιστροφής στις μνήμες, στα τραύματα, στα παιδικά μου χρόνια, στις ταξικές ανισότητες που μπορούσα να αφουγκραστώ μέσα στα λόγια των γονιών μου, στα no name παπούτσια που φορούσα και στην απαγόρευση της μαμάς μου να πω στον οποιονδήποτε ότι καθάριζε σκάλες. Όλα αυτά ήρθε να μου θυμίσει ο Εριμπόν. Όλα αυτά κι άλλα τόσα φώτισε αυτός ο συγκλονιστικός Γάλλος συγγραφέας με την τρομερά ρεαλιστική γραφή του, με…

  • The passenger effect

    Στο Il Basilico στη Ν. Φιλαδέλφεια

    Σάββατο βράδυ, καιρό είχα να βγω με τις φιλεναδίτσες μου. Πρότεινα (στα σοβαρά) να πεταχτούμε για μια καρμπονάρα στη Ρώμη, εννοείται δεν ακολούθησε κανείς (βαρετές μικροαστές βιοπαλαίστριες) και μου έκλεισαν τραπέζι σε ό,τι πιο κοντινό μπορούσαν να βρουν στο αυθεντικό ιταλικό που είχα στο μυαλό μου (κι άρχισα να νιώθω σαν την Πελαζί ντε Παρί από τη Νέα Φιλαδέλφεια). Με την καρδιά μου στη Φοντάνα ντι Τρέβι φτάνω στο Il Basilico στη Νέα Φιλαδέλφεια και πετάω ένα ciao στον Χρυσόστομο που ήρθε να μας πάρει παραγγελία. Φυσικά έμαθα το όνομά του, φυσικά γίναμε το αγαπημένο του τραπέζι, φυσικά πήρα μαλαγουζιά που με πείραξε. Φάγαμε πίτσα Ventricina Abruzzo για ορεκτικό γιατί…

  • The reading effect

    Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους του Μιχάλη Αλμπάτη

    Συγκινητικό, αστείο, αληθινό. Με μία καρδιά γεμάτη από συναισθήματα, αποχαιρέτισα το βιβλίο του Μιχάλη ένα πρωινό πηγαίνοντας στη δουλειά. Έμεινα για λίγα λεπτά μετέωρη στη συγκίνηση που μου είχαν προκαλέσει κάποιοι από τους “νεκρούς” του Μιχάλη ή μάλλον του Φανούρη (του ήρωά του), στο γέλιο που μου είχαν προκαλέσει κάποιοι άλλοι, στις μυρωδιές που είχε καταφέρει ο συγγραφέας να μυρίσω με απίστευτη ακρίβεια και στο κενό που νιώθει κάποιος όταν τελειώνει ενα πραγματικά καλό βιβλίο. Η ρεαλιστική γραφή του Μιχάλη Αλμπάτη μάς μεταφέρει στη δεκαετία του ’50, στην Κρήτη. Ο ήρωάς του, ο έφηβος Φανούρης ανακαλύπτει, στην κηδεία του θείου του, ότι έχει την ικανότητα να ακούει τις σκέψεις των…

  • The passenger effect

    Δυο μέρες γέλια και φαγητό

    Ήρθε η Νάσια από την Κομοτηνή. Και οι δύο μέρες που ακολούθησαν περιστράφηκαν γύρω από το φαγητό και γύρω από την Κηφισιά. Κι ήταν πολύχρωμες, πικάντικες, ηλιόλουστες και γεμάτες από τα γέλια που κάναμε η Νάσια, η Σοφία κι εγώ από μικρές. • Σαν άλλες αιώνιες έφηβες, ξεμωραμένες, τριαντάρες πήγαμε στα Starbucks της Κηφισιάς. Μπλεχτήκαμε με όλη την πιτσιρικαρία των βορείων και είπαμε ό, τι λέει κάθε παλιά γενιά που σέβεται τον εαυτό της για τη νέα. Ήπια Strawberry acai | Δροσερό, γλυκόξινο, αναζωογονητικό. Καθίσαμε στον πάνω όροφο και θυμηθήκαμε τα μαθηματικά μας χρόνια, τότε που ερχόμασταν Κηφισιά και πίναμε biscolato freddo και γυρίζαμε στο σπίτι στις 22:00. • Επειδή…