• The passenger effect

    Δυο μέρες γέλια και φαγητό

    Ήρθε η Νάσια από την Κομοτηνή. Και οι δύο μέρες που ακολούθησαν περιστράφηκαν γύρω από το φαγητό και γύρω από την Κηφισιά. Κι ήταν πολύχρωμες, πικάντικες, ηλιόλουστες και γεμάτες από τα γέλια που κάναμε η Νάσια, η Σοφία κι εγώ από μικρές. • Σαν άλλες αιώνιες έφηβες, ξεμωραμένες, τριαντάρες πήγαμε στα Starbucks της Κηφισιάς. Μπλεχτήκαμε με όλη την πιτσιρικαρία των βορείων και είπαμε ό, τι λέει κάθε παλιά γενιά που σέβεται τον εαυτό της για τη νέα. Ήπια Strawberry acai | Δροσερό, γλυκόξινο, αναζωογονητικό. Καθίσαμε στον πάνω όροφο και θυμηθήκαμε τα μαθηματικά μας χρόνια, τότε που ερχόμασταν Κηφισιά και πίναμε biscolato freddo και γυρίζαμε στο σπίτι στις 22:00. • Επειδή…

  • The passenger effect

    Ποτέ, καμία ευχή

    Ο μύθος λέει ότι επιστρέφεις στη Ρώμη μόνο εάν πετάξεις μέσα στο νερό ένα κέρμα. Πώς; Πολύ απλά, θα πρέπει να το πετάξεις πάνω από τον ώμο σου με την πλάτη προς το νερό. Κι η αλήθεια είναι ότι επέστρεψα πολλές φορές, αλλά δε βρήκα ποτέ αυτό που άφησα εκείνη την πρώτη. Κάθε φορά που ταξιδεύω στη Ρώμη, είναι λες και ταξιδεύω στις εποχές. Ακόμα κι αν βρέχει, ακόμα κι αν είναι καλοκαίρι, τα ρολόγια αυτής της πόλης είναι πάντα συντονισμένα στην άνοιξη. Να το θέσω καλύτερα: Είναι συντονισμένα σ’ εκείνη την αίσθηση της άνοιξης που σε κάνει να πιστεύεις σε κάτι διάφανο. Η Ρώμη που ανθίζει μέσα σου βρίσκεται…