• The passenger effect

    Στην καντίνα του Γιάννη

    Οι καλύτερες συζητήσεις έγιναν κάτι βράδια Σαββάτου, χαράματα Κυριακής, στην καντίνα του Γιάννη. Τσίκνα, κρεμμυδίλα, όλοι οι λαοί, όλοι οι τύποι ανθρώπων μπαίνουν, βγαίνουν, κάθονται, φεύγουν. Όλοι είναι ίδιοι όταν σκίζουν το περιτύλιγμα και δαγκώνουν το ψωμί, το κρέας και την αλοιφή. Κάποιοι με το άλλο χέρι κρατούν τη χαρτοπετσέτα και μετά από κάθε μπουκιά σκουπίζουν το στόμα τους. Άλλοι μασουλάνε με το στόμα ανοιχτό, άλλοι μασάνε πιο γρήγορα. Αλλά την ώρα που δαγκώνουν μοιάζουν όλοι το ιδιο. Σκύβουν ελαφρώς την πλάτη προς το σάντουιτς, λες και η σπονδυλική στήλη παίζει καθοριστικό ρόλο στο μασούλημα και φουσκώνουν τα μάγουλά τους με μπαλίτσες μπουκιές. Εμείς καθόμαστε στο κλασικό μας τραπέζι στη…

  • The passenger effect

    Στο Il Basilico στη Ν. Φιλαδέλφεια

    Σάββατο βράδυ, καιρό είχα να βγω με τις φιλεναδίτσες μου. Πρότεινα (στα σοβαρά) να πεταχτούμε για μια καρμπονάρα στη Ρώμη, εννοείται δεν ακολούθησε κανείς (βαρετές μικροαστές βιοπαλαίστριες) και μου έκλεισαν τραπέζι σε ό,τι πιο κοντινό μπορούσαν να βρουν στο αυθεντικό ιταλικό που είχα στο μυαλό μου (κι άρχισα να νιώθω σαν την Πελαζί ντε Παρί από τη Νέα Φιλαδέλφεια). Με την καρδιά μου στη Φοντάνα ντι Τρέβι φτάνω στο Il Basilico στη Νέα Φιλαδέλφεια και πετάω ένα ciao στον Χρυσόστομο που ήρθε να μας πάρει παραγγελία. Φυσικά έμαθα το όνομά του, φυσικά γίναμε το αγαπημένο του τραπέζι, φυσικά πήρα μαλαγουζιά που με πείραξε. Φάγαμε πίτσα Ventricina Abruzzo για ορεκτικό γιατί…

  • The passenger effect

    Δυο μέρες γέλια και φαγητό

    Ήρθε η Νάσια από την Κομοτηνή. Και οι δύο μέρες που ακολούθησαν περιστράφηκαν γύρω από το φαγητό και γύρω από την Κηφισιά. Κι ήταν πολύχρωμες, πικάντικες, ηλιόλουστες και γεμάτες από τα γέλια που κάναμε η Νάσια, η Σοφία κι εγώ από μικρές. • Σαν άλλες αιώνιες έφηβες, ξεμωραμένες, τριαντάρες πήγαμε στα Starbucks της Κηφισιάς. Μπλεχτήκαμε με όλη την πιτσιρικαρία των βορείων και είπαμε ό, τι λέει κάθε παλιά γενιά που σέβεται τον εαυτό της για τη νέα. Ήπια Strawberry acai | Δροσερό, γλυκόξινο, αναζωογονητικό. Καθίσαμε στον πάνω όροφο και θυμηθήκαμε τα μαθηματικά μας χρόνια, τότε που ερχόμασταν Κηφισιά και πίναμε biscolato freddo και γυρίζαμε στο σπίτι στις 22:00. • Επειδή…

  • The passenger effect

    Ποτέ, καμία ευχή

    Ο μύθος λέει ότι επιστρέφεις στη Ρώμη μόνο εάν πετάξεις μέσα στο νερό ένα κέρμα. Πώς; Πολύ απλά, θα πρέπει να το πετάξεις πάνω από τον ώμο σου με την πλάτη προς το νερό. Κι η αλήθεια είναι ότι επέστρεψα πολλές φορές, αλλά δε βρήκα ποτέ αυτό που άφησα εκείνη την πρώτη. Κάθε φορά που ταξιδεύω στη Ρώμη, είναι λες και ταξιδεύω στις εποχές. Ακόμα κι αν βρέχει, ακόμα κι αν είναι καλοκαίρι, τα ρολόγια αυτής της πόλης είναι πάντα συντονισμένα στην άνοιξη. Να το θέσω καλύτερα: Είναι συντονισμένα σ’ εκείνη την αίσθηση της άνοιξης που σε κάνει να πιστεύεις σε κάτι διάφανο. Η Ρώμη που ανθίζει μέσα σου βρίσκεται…